Tijdens de nacht van 12 oktober om 3u 's nachts krijgt mama weeën. Ze vertelt aan papa dat "het begonnen is" maar die denkt dat hij droomt want hij slaapt nog wat verder. Rond 5u test ze of een bad de pijn kan verlichten, maar dat is niet zo. Om 7u maakt ze papa wakker omdat de contracties om de 3 à 5 minuten komen. Om 8u rijden ze naar het ziekenhuis.
Mama wordt onderzocht en heeft een vinger ontsluiting. Ze wordt aan de monitor gezet en erna nog eens onderzocht. Ik ben een sterrenkijker: ik lig met mijn hoofd naar beneden zoals het moet, maar ik kijk naar boven in plaats van naar beneden, en dat kan de bevalling wat moeilijker maken omdat mijn hoofd dan met een breder gedeelte naar buiten zal komen. De onstluiting is ondertussen al goed gevorderd, dus mogen mama en papa richting verloskamer gaan.
Ze hebben geluk want ze krijgen de grootste verloskamer met een speciaal rond bed en met een groot rond bad. Die kamer wordt normaal alleen gegeven aan mensen die bevallen zonder epidurale verdoving, maar vermits alle andere kamers volzet zijn, heeft mama geluk. Met de vroedvrouw hebben ze iets minder geluk, want het blijkt een vroedman te zijn en hij lijkt wat overwerkt, want hij is niet altijd even vriendelijk.
Mama kan voorlopig haar weeën nog goed de baas, omdat er telkens nog flinke pauzes tussen zitten. Als de weeën elkaar sneller beginnen op te volgen, wil ze epidurale vragen, maar papa vindt dat ze nog wat moet wachten omdat het toch goed gaat zonder verdoving. Om 11u houdt ze het niet meer en roept ze de vroedman. Hij zegt dat hij de anesthesist gaat halen. Pas 2 uur en veel pijn later zien ze de vroedman terug met de anesthesist. Ze waren nodig geweest bij een andere bevalling en konden dus niet vroeger komen.
Het aanbrengen van de epidurale gaat snel en pijnloos. Als de epidurale goed begint te werken voelt mama haar benen niet meer, het is alsof ze verlamd is (ze had gehoopt toch nog iets te voelen, want ze houdt niet van dat verlamde gevoel). Maar ze is in alle geval toch blij dat ze van de weeën verlost is. Op de monitor ziet ze de weeën, maar voelen doet ze die niet. Mijn hartslag wordt ook goed in het oog gehouden, want op een gegeven ogenblik komen er een heleboel dokters binnengelopen en moet mama een zuurstofmasker opzetten om mij meer zuurstof te geven en mijn hartslag te verhogen.
Rond 17u30 heeft mama 9 cm ontsluiting. De epidurale wordt stopgezet omdat mama anders niet voelt wanneer ze moet persen. Normaal gezien zou ze na een kwartiertje wel terug gevoel hebben, maar na een half uur voelt ze nog niet veel. Ze mag toch beginnen persen. Tekens er een wee is moet ze diep inademen en dan zo lang mogelijk "duwen duwen duwen duwen duwen duwen", 3 keer na elkaar. Zelf wanneer de weeën terug beginnen doorkomen, voelt ze niet goed hoe ze moet persen, ze heeft niet echt persweeën maar eerder gewone weeën. Ze heeft wel veel pijn. Na een uur persen ben ik nog steeds niet goed gezakt en worden er nog wat dokters bijgehaald.
Mama wordt naar de operatiekamer gereden en papa moet een steriel pak aandoen. De dokers vertellen mama dat ze eerst een vacuumextractie zullen proberen (met de "zuiger") en als dat niet lukt zullen ze onmiddelijk overgaan tot een spoedkeizerssnede ("niet verschieten als we u dan ineens gaan opensnijden!" brrr). Bij de volgende wee moet mama weer persen en ondertussen doet de dokter zijn werk met de zuiger. Helaas zonder veel resultaat. De pijn van haar weeën is ondertussen al bijna ondraaglijk. Ze ziet het eigenlijk niet meer zitten. De dokter wil nog 1 wee proberen met de zuiger. Mama en papa zetten alles op alles (duwen duwen duwen duwen) terwijl de dokters en verplegers al met hun hoofd bij de keizerssnede zitten. En dan ineens kom ik er toch nog uit! (om 19u17 om precies te zijn)
Mijn eerste minuten verlopen niet zo goed. Mijn harstlag is heel zwak en ik begin niet te wenen zoals het hoort. Ik word direct meegenomen naar de kamer ernaast, papa mag mee, maar mama heeft er het raden naar hoe het met mij is. Ze is wel wat ongerust omdat ze mij niet hoort wenen. Papa en de verplegers zijn in stress, de adrenalinespuit ligt al klaar, maar plotseling begin ik toch te wenen en al de gezichten klaren op. Ik word een beetje gewassen, gewogen (4kg190) en gemeten (42,5 cm, hoofdomtrek 35 cm), en ik mag dan eindelijk bij mama gaan liggen.
Hehe, was me dat een zware bevalling ;-) |
 |
 |
| Aan de monitor, nog wat moe |
| |
 |
| De verloskamer |
| |
 |
| O wee, weer een wee |
| |
 |
| Na de epidurale |
| |
 |
| Geboren! |
|
